omibizʷev
Verb (-zʷev Conjugation)

  1. to fall
  2. to descend
PresentPastFutureSubjunctive
SingularDual/PluralSingularDual/PluralSingularDual/PluralSingularDual/Plural
First Person Femomibaomibijankʰomomibɔkakʰomomibɔkjenomibaiomibijainomibimaomibiman
First Person Neutralomibeomibijenkʰomomibɔkekʰomomibɔkjenomiboeomibijoenomibimeomibimen
First Person Mascomibutomibijunkʰomomibɔkutkʰomomibɔkjunomibiutomibijiunomibimutomibimutun
Second Personomibissaomibissankʰomomibɔksakʰomomibɔksanomibissaiomibissainomibissamomibissaman
Third Personomibənitomibənitenkʰomomibɔkənitkʰomomibɔkənisetomibənuitomibənitoenomibənimomibənimet

Infinitiveomibizʷev
Past Participlekʰomomiba
Future Participlelatomiba
Gerunddinomibi